Hier volgt een sportief verslag over de 10km van Dubai die ik heb gelopen.

Verleden week kwam ik een vrouw tegen in de supermarkt en ze vroeg of ik  aan het trainen was voor de marathon of de 10 km van Dubai. Ik begon te lachen en zei dat ik dat niet aankon. Waarop ze repliceerde :"Of course, you can do the 10 km !" Dus ik reed naar huis en dacht ik van : "yes, i can do it !". Waarop ik mij onmiddellijk inschreef om daarna pas te beseffen dat het exact 1 jaar geleden was dat ik nog eens 10 km had gelopen. Oei, oei, stress, ... En toen Albert en Arne ziek (snotvalling) werden dacht ik even zoals een professional, ze mochten zelfs niet in de buurt komen. Ik durfde ook niet meer te gaan lopen, zie dat ik eens gekwetst zou raken.

Donderdag begon ik al aan de voorbereiding. T-shirt met het nummer erop gespeld klaargelegd, chip in de schoenen gebonden, horloge klaargelegd, ... Ik moet echt wel zenuwachtig geweest zijn want normaal moet ik alles nog het laatste moment bijeenzoeken.

Vrijdag 21/01

05:45u : opstaan en licht ontbijt (dat is het enige nadeel, de start was om 07:15u)

06:15u : door taxi Albert gebracht naar de plaats van het gebeuren.

06:40u : naar de start gewandeld

07:00u : start van de marathon

07:00u : paniek, ik moet nog dringend naar het toilet en er staan overal minimum 30 vrouwen aan te schuiven voor de toiletten, zodat ik nooit op tijd aan de start zou geraken. Ik ben dan met nog 2 andere vrouwen een gebouw binnengelopen, maar daar werden we achtervolgd door de security. In principe ben ik er tegen om niet te luisteren naar die gastjes, want die moeten ook hun werk doen. Maar deze keer heb ik hen genegeerd en ben gewoon verder doorgelopen. Na 5 minuten stond ik terug buiten, opgelucht en 1 kg lichter.

07:10u : ik sta aan de start en daar zie ik een collega van Albert, den Bart. Ik vraag me nog steeds af hoe dat mogelijk was, in een menigte van 8000 man.

07:15u : officiële start

07:30u : Den Bart en ik lopen voorbij de start.

07:45u : langs de andere kant van de weg komen de eerste al terug, wij hebben nog maar 2.5 km gelopen.

07:50u : Ik doop den Bart met zijn speciale horloge als mijn 'personal coach'. 1 km in 06.39 min - 2 km in 06.48 min, 3 km in 06.32 min, ..., tot de laatste kilometer heeft hij dat volgehouden en ondertussen kreeg ik er nog advies en uitleg over. Ik heb direct zo'n horloge besteld !

08:30u : de laatste 6 minuten en ik krijg het serieus moeilijk, maar het was te laat om nog te stoppen, nog liever neervallen dan te stoppen.

08:36u : de finish, een zalig gevoel, ik heb het gehaald en het ging redelijk vlot !

09:36u : de eerste marathonlopers komen aan ! 1 uur na mij en die hebben 42 km gelopen, ongelooflijk. De eerste 10 lopen vlot binnen, allemaal Afrikanen. Daarna duurde het nog 30 minuten voor de anderen volgden. Pas na nog een uurtje zie je mensen aankomen die er echt van genieten dat ze het gehaald hebben. Ze lopen met vlaggen of met hun kinderen over de finish, dat moet een zalig gevoel geven. Eventjes heb ik gedacht, 'once in a lifetime' ... maar die gedachte veranderde vlug. Nu begrijp ik de vrouw die met mij naar het toilet en ging zei : "you get addicted to it." (je raakt eraan verslaafd). Ik kijk al uit naar de volgende 10km. Eerst een beetje trainen en ooit eens proberen onder de 60 minuten te lopen.

11:00u : taxi naar huis genomen

13:00u : naar een braai (barbeque).

De volgende dag had ik zelfs geen spierpijn !

Hierbij allemaal "BESTE WENSEN VOOR 2011" !!!

Ik heb mij voorgenomen dat ik wat meer berichtjes ga posten op mijn blog want nu is het toch echt lang geleden.

Ik zal het nog even over 2010 hebben.  Wist je dat :

- Arne 3 weken in de plaaster heeft gelegen met zijn been. Hij had/heeft het syndroom van Osgood Schlatter. Hij is te vlug gegroeid en heeft te veel sport gedaan zodat er onder zijn knie een stukje bot is losgekomen met als resultaat : plaaster, rusten en geen sport en dat in de vakantie, pfff !

- Jelle heeft meegedaan met een kwis op de radio. De presentator zei tegen Jelle : " good girl ",waarop Jelle reageerde : "I am a boy". Dit zorgde dan voor hilariteit onder de presentatoren, en dit live op de radio. Met als gevolg dat Jelle dus wel "the popular boy" van 't school werd.

 Yella (2).MP3

- dat Jelle naar zijn eerste concert is geweest, namelijk een optreden van "The Jonas brothers".

- dat Lauren haar verjaardagsfeestje maar tot 21u mocht duren, maar dat de laatste gasten, ouders vooral, pas om 3u 's nachts zijn vertrokken.

- dat we waren uitgenodigd voor de opening van het ferrari-attractiepark (foto's volgen)

- dat het "Belgisch galadiner" in het Yashotel in Abu Dhabi was en dat we daar zijn blijven  overnachten. De racebaan passeerde net naast onze hotelkamer. (gelukkig was de formule1 wedstrijd al voorbij en was er nu alles peis en vree).

- dat er collega's van Melsbroek één week in Dubai zijn geweest en dat ik weer heimwee kreeg naar mijn werk.

- dat het Belgian Beer Café, het stamcafe van Albert is geworden.

- dat we op 16 december om 14u in België zijn toegekomen en dat het één uur later is beginnen  te sneeuwen en dat het slechts de laatste dag terug is beginnen te regenen, namelijk 1 uurtje voor we terug vertrokken. Ik heb nu wel genoeg sneeuw gezien voor enkele maanden/jaren.

- dat we op 19 december hadden afgesproken met vrienden en dat we tijdens onze rit naar het restaurant niemand zijn tegengekomen. Dat we de enige klanten waren in het restaurant en dat er al 20 cm sneeuw lag als we doorreden en dat het de hele avond nog is blijven sneeuwen en dat we nadien heeeeeel blij waren dat we zonder brokken zijn thuisgeraakt. Dat ieder van ons, ons is het groepje dat had afgesproken, had gedacht dat er toch wel iemand zou afbellen.

- dat ik tijdens die 14 dagen in België maar 2 uurtjes warm heb gehad, namelijk op kerstavond, eb dat na enkele glazen wijn.

- dat we de kerstdagen in Blankenberge hebben doorgebracht. Daar lag de sneeuw tot aan de rand van het water toen we toekwamen, maar dat we toch geen witte kerst hebben gehad (aan zee toch niet !)

- dat we nog vele vakanties zullen doorbrengen in Blankenberge.

- dat Lauren en haar vriendin 3 dagen naar Londen zijn geweest (met een jongerenorganisatie).   Ik was er niet gerust in, maar dat het volgens Lauren wel één van en de veiligste steden is ??

- dat we op 2 januari zijn teruggekomen (met een nachtvlucht) en dat Arne, Jelle en ik last   hadden van een jetlag. Om 3.30 u 's nachts zaten we in de keuken iets te drinken en te eten en dat terwijl 's morgens de school terug begon.

- dat Lauren en Arne donderdag met examens beginnen. Dat wordt weer stressen voor de mama, want zij kennen toch alles ?!

- dat we daarna kunnen aftellen totdat oma op bezoek komt, en de rest van de familie, en ...

Alle instellingen zijn via skynet veranderd en ik vind je e-mailadres niet. Je mag mij altijd contacteren  via pascale.poignie@hotmail.com of via facebook. En altijd welkom, laat maar iets weten.

Hier zijn we eindelijk. Ik zit hier in de Starbucks met een cappuccino en de laptop want thuis hebben we nog steeds geen internet, televisie of zelfs maar een gewone telefoon. Het is precies alsof we van de wereld zijn afgesloten. Het is blijkbaar dus toch verslavend het internet. Ook niet kunnen telefoneren of geen nieuws kunnen lezen over het thuisfront is vervelend.

Eerst en vooral zou ik iedereen willen bedanken voor de steunbetuigingen bij het overlijden van mijn pa. We zijn hierdoor in juni halsoverkop een week vroeger naar België gevlogen. De eerste weken waren nogal hectisch doordat er van alles nog moest geregeld worden. Ik was blij dat ik na een week niet terug moest. Albert is wel teruggevlogen en hij mocht zich dan voorbereiden op een verhuis. Halverwege juli is hij verhuisd. Alles is goed verlopen. We hebben ongeveer 8 maanden in ons vorig huis gewoond. Nu is dat hier niet ongewoon om regelmatig te verhuizen. De huurcontracten zijn hier jaarlijks opzegbaar en als de eigenaar de huurprijs niet verlaagd (een gevolg van de crisis) dan zoeken we wel iets anders. Bij ons is dit door de firma beslist maar ik vond het niet erg. Later hierover wat meer, maar nu terug naar België.

De kinderen en ik zijn dit jaar terug naar ponyparkcity geweest voor 12 dagen.  De eerste dag hebben we daar toch weer iets meegemaakt. Om 2u krijg je de sleutels van je bungalow. Wij stonden netjes in de rij aan de receptie waar we werden verwelkomd met een ‘bakkie koffie’ of iets verfrissend. Toen het bijna onze beurt was hoorden we buiten een auto veel lawaai maken, remmen en optrekken, en dan veel geroep en getier. Er was blijkbaar iemand die achter het stuur een epileptische aanval heeft gekregen en die is in de menigte gereden. Er is gelukkig maar 1 zwaargewonde gevallen (het had veel erger kunnen zijn, met al die kinderen) maar er waren veel mensen die flauw vielen of ongemakkelijk werden door  het voorval. Lauren en ik stonden ook te trillen op onze benen. De jongens waren al met hun pony’s in het park maar ik was pas gerust toen ik ze terugzag.  Voor de rest hadden we een zalige vakantie. Heel warm weer, iedereen liep te puffen door de hitte maar ik vond het zalig.

 Terug in België, gingen we af en toe enkele dagen naar  zee. Om daarna weer te gaan opkuisen in ons huis waar onze ex-huurder veel rommel had achtergelaten. De tuin hebben we door een tuinman moeten laten doen, want die zag er niet meer uit.  Wat ik echt erg vond was dat je als verhuurder nergens recht op hebt, blijkbaar alleen maar plichten, en dat de huurder zich veel, heel veel, kan permitteren. Maar alles is in orde gekomen en ons huis staat nu terug te huur, geïnteresseerden kunnen mij altijd een mail sturen.  Arne is dan op scoutskamp vertrokken en het was weer keigoe, mega-gaaf,… . Voor de rest hebben we weer veel te veel gegeten en gedronken. Ik was er eventjes niet goed van toen ik terug op mijn weegschaal stond (ik dacht dat die van mijn ma niet juist was maar die was nog beter dat de mijne hier !!) Maar de Belgische kilo’s zijn er ondertussen al terug af.

Terug in Dubai, kwamen we in ons nieuw/ander huis terecht. Het valt reuze mee. Albert had al enkele dozen uitgepakt maar hij zei al dat ik toch  alles zou verplaatsen en dat is dan ook de eerste dagen gebeurd. We hebben ook een housewarming-party gehouden. Enkele vrienden en buren waren uitgenodigd, uiteindelijk waren we toch met 40 volwassenen en 15 kinderen. Hierdoor hebben we kunnen kennismaken met de buren. We kenden al een familie van België die hier een paar huizen verder woont en ondertussen lopen hier af en toe 8 kinderen door het huis om ze daarna niet meer terug te vinden. Dit doet mij denken aan Winksele waar we vroeger woonden.

Op 15 september is eindelijk de school terug begonnen. Dat werd hoogtijd !

Dit jaar hebben we ook maar 2 dagen van de ramadam meegemaakt. 

Van zodra we internet hebben laat ik jullie iets weten. 

Ondertussen is alles in orde, het internet, de telefoon en de televisie.

Onze dokters zijn hier een internationaal gezelschap.

Mijn tandarts hier in Dubai komt uit India. Nu moet je weten, ik heb jaren geen tandpijn gehad, maar sedert ik in Dubai woon heb ik er regelmatig last van. 't Zal van de warmte zijn, zeker ?? Je hebt hier tandartsen van alle nationaliteiten. En de bedragen die sommige hier vragen voor een consultatie zijn gigantisch. Via een Belgische kennis ben ik dan bij deze Indische tandarts terecht gekomen. De praktijk bevindt zich in een van de verouderde buurten van Dubai. Het heeft me veel moeite en kilometers gekost om er te geraken, ik vond de weg weer maar eens niet. De dame die me deze tandarts had aangeraden had me verwittigd, en ik denk dat velen onder jullie er gewoon niet zouden binnen gegaan zijn. Ik heb al mijn moed bijeengeraapt en ben dan toch maar binnen gegaan. Want als er nu iets waar ik bang van ben, dan is het wel een tandarts ! Ik heb namelijk gevoelige tanden, en hij zei ooo, dan ben jij een van die moeilijk patienten. Ik ben er ondertussen al enkele keren geweest en ben gerust gesteld en vind er de weg al iets gemakkelijker naar toe.

De pediater van Jelle. Dicht bij ons is er een kliniek, hier bedoelen ze daarmee een dokterspratijk met verschillende specialisten. De eerste keer dat ik er naartoe ging met Jelle liep hij al 3 dagen met een teenkootje dat uit de haak was. En ik maar zeggen dat hij niet flauw moest doen. De pediater is een Arabische gezette vrouw. We noemen haar ondertussen 'dokter Gelly' (uitgesproken zoals gel voor in je haar). Ze spreekt Jelle ook altijd aan met mister Gel of mister Gelly. En gelukkig krijgen we nog net niet de slappe lach als we bij haar op consultatie gaan. Op alles wat we vragen, krijgen we een antwoord van :' Khalas of Inshallah'. Ze staat soms plots recht en dan begint ze  deodorant over haar te spuiten of na een telefoontje spuit ze haar parfum op haar telefoon. Maar we vertrouwen haar want toen Gelly ziek was belde ze toch na 10 dagen (hij was ondertussen al bijna 5 dagen genezen  en ging terug naar school) om te zeggen dat hij geen antibioticum moest nemen en dat het niet erg was ;-)

De Egyptische jonge dokter. We zijn ook eens naar diezelfde kliniek gereden omdat Jelle moest genaaid worden. De dokter heeft constant met Jelle over de Belgische voetbalploegen gepraat en nadat ze de spelers van Club Brugge en Anderlecht hadden opgenoemd zaten de 2 draadjes erin.

De Chinese dokter. Albert heeft regelmatig last van rugpijn en de beste therapie vindt hij acupunctuur. Dus ben ik op zoek gegaan naar een acupuncturist. In een weekblad vond ik Dr Wang. Ik dacht : dokter, Chinees en acupunctuur, dit moet wel goed zijn. We zijn er ook tevreden over. En toen ik op zijn bussinesscard las, anti-aging (tegen rimpels), lose weight (vermageren), zag ik het helemaal zitten. Dr Wang vertelde ook dat hij in China als dokter werkte en daar 10 euro per maand verdiende, maar ze krijgen daar alles van de staat. Hij was er niet ongelukkig ??

Er zijn hier ook Belgische artsen. Lauren heeft haar 3 inspuitingen gekregen bij een Belgische arts, maar die is ondertussen naar Qatar verhuisd. Haar man werkt voor hetzelfde bedrijf als Albert en is naar Qatar moeten verschepen.

Alleen Arne moet nu nog eens ziek worden en wie weet waar komen we dan terecht. Ik zal het jullie dan wel laten weten.

Hallo allemaal, na enkele maanden van stilte, hier dan een kleine update. Het eerste weekend van maart hebben we weer onze jaarlijkse international day gehad op school. Terwijl we vorig jaar nog met 9 dames waren om elkaar te helpen tijdens dit "event" , waren we dit jaar slechts maar meer met 4 . Maar, we hebben het toch weer lekker klaargespeeld om 70 kg Belgische frietjes ( vers en 2x) te bakken. Onze Belgische hulpen van verleden jaar hebben verstek laten gaan wegens gezondheidsredenen. We zagen het echt eventjes niet zitten, want verleden jaar hebben mijn ouders, vooral mijn pa dan, frieten helpen bakken van 's morgens 9u tot 16u. We hebben dit jaar dan maar onze stoute schoenen aangetrokken, ons mooiste (kortste!) kleedje en onze felste lippenstift aangedaan, en dan zijn we naar het Belgian Beer cafe gegaan met de vraag of zij onze frietjes niet de eerste keer konden bakken. Voor we het goed en wel besefte stonden we terug buiten en was alles in kannen en kruiken. Om het kort te houden , het was terug een groot succes, en de frietjes waren weer heeeeeeeel snel weg.

Een week later zijn Albert zijn ouders op bezoek geweest. Ik heb er dan van geprofiteerd om de koffiemorgen van de Belgenclub  te organiseren. En weeral was dit een enorm succes. Met de professionele hulp van Albert zijn pa (gepensioneerde bakker) kon er niets mislukken. Met succes hebben we profiterollekes, vlaai, frangipantaart, broodpudding, een Paastaart, ... en nog meer zoets, gemaakt (zie foto's).  Ze vragen nu al wanneer dat jullie, Albert zijn ouders dus, terugkomen ?

We zijn ook naar de redbull-air-race gaan kijken in Abu Dhabi en daarna lekker gaan eten in  het Belgian Beer cafe, lekkere Belgische kost met een lekker Belgisch biertje ! Zalig !

Arne was jarig en hij wou gaan carten en laser-taggen, voor degenen onder jullie die hier evenveel vanaf kennen als ik, dit is zoiets als paintballen, maar dan met lazers. De tijd dat ze met MC Donalds en een verjaardagsfeestje thuis content waren is blijkbaar dus ook gedaan.

Ook Jelle is ondertussen verjaard, en hij heeft samen met een klasgenootje een feestje gegeven, een Indisch jongetje Arun. Er werden geen geschenkjes gegeven maar ze vroegen aan de kinderen om geld in een box te steken en dat gaat dan naar een goed doel. Ze hadden 450 euro en die familie  gaat dat persoonlijk gaan afgeven in een weeshuis van moeder Theresa in India.

Ondertussen ben ik net terug van een weekje Belgie. Voor degenen in Belgie moet ik dit waarschijnlijk niet neerpennen, maar voor al de anderen, ik heb weer vreselijk koud gehad. Hebben ze daar nu wel de koudste dag in mei sedert de metingen, en ik ben natuurlijk juist in Belgie. De reden waarom dat ik naar Belgie ben gegaan is om mijn pa te bezoeken. Hij lag al 5 weken in het ziekenhuis en hij werd maar niet beter. Ondertussen is hij wel weer thuis en hopen we allemaal dat het verder goed blijft gaan. Het weekje heeft mij ook deugd gedaan. De eerste dagen was ik toch een beetje ongerust, hoe het daar allemaal zou verlopen zonder mij, maar het ging blijkbaar allemaal goed? Er was er maar eentje die mij miste, en dat was Jelle, de twee oudste vonden het zelfs niet nodig om eens aan de telefoon te komen. Waar kende ik dat van ? (was het zelfde toen Albert alleen in Dubai was en toen naar huis belde). Ik hoopte alleen maar dat ze 's morgens op tijd waren voor de schoolbus, want normaal gezien moet ik niet anders doen dan zeggen : "ga uw tanden poetsen, heb je je sportzak/lunchbox mee, doe uw schoenen aan, je kent dat wel, ... " En nu moest de nanny ervoor zorgen dat ze alle drie op bus geraakten. Ik had er bijna medelijden mee, maar Jelle stelde mij gerust en zei doodleuk : Mama, nu moet jij 's morgens niets meer zeggen want we hebben nu nog tijd om naar TV te kijken. En ik moet toegeven, sedert ik terug ben gaat het gemakkelijker. Albert mocht op zijn werk vroeger stoppen en kwam tussen 17 en 18 u thuis, zodat de kinderen maar 1 of 2 uurtjes alleen waren. Ze hebben goed hun plan getrokken en ik ben echt trots op hen. De laatste dag dat ik in Belgie was, gaf mijn ma een mode-show voor de gepensioneerden ( mijn ma staat nog steeds op de markten in Herent, Haacht, Kortenberg en Hoeilaart. Een beetje reclame mag toch he. Degene die haar vinden en zeggen dat ze mij kennen van in Dubai krijgen 5% korting). Ze heeft al enkele keren zo'n modeshow gedaan, maar ik zat telkens in Dubai en moest het stellen met foto's en haar commentaar. Maar deze keer kon ik erbij zijn. Ik heb haar geholpen met het aankopen van nieuwe kledij. Dan hebben we alles opgesteld en ik heb zelfs meegelopen als model. Daarna verkopen en alles weer afbreken. Het was tof en foto's die de paparazzies gemaakt hebben volgen nog .

ps. voor diegenen die het nog niet wisten, ik heb ook bijna 15 jaar mijn fulltime job in het leger gecombineerd met de markt !

Ik heb verleden week de commentaar gekregen dat ik niet veel schreef op onze blog, bij deze ga ik terug proberen er wat meer tijd in te steken.

Ik wou het eens hebben over pubers en Dubai. Ik begin hier serieus schrik te krijgen. Verleden week heb ik toch een paar heftige verhalen gehoord en allemaal over Belgen, meer bepaald hun kinderen. Een eerste verhaal ging over een meisje van 16 jaar dat aan 't school normaal de bus naar huis moest nemen, maar haar vriendje kwam haar ophalen. Dat meisje gaf haar vriendje een knuffel en een kus (voor ons heel gewoon, maar hier dus wel verboden in het openbaar) en stapte in de auto, waar ook nog eens 2 andere jongens inzaten. De dag erna moesten de ouders naar de directeur van de school komen. Nu bleek dat er een lokale, Arabische, vrouw was die geaffronteerd was en een klacht had gaan indienen bij de school over het gedrag in het openbaar van die jongeren. Ze dreigde ermee naar de politie te gaan en voegde er fijntjes aan toe dat als ze klacht indiende bij de politie de ganse familie uitgewezen zou worden. Die familie heeft toch een week in spanning geleefd, niet wetende of die vrouw nu haar dreigement hard zou maken of niet. Het volgende voorval ging over een koppeltje dat al kussend betrapt werd door de politie, in dat geval zijn de ouders hun dochter op het politiekantoor mogen gaan halen. Gelukkig kenden de ouders van haar vriendje mensen bij de politie en is het allemaal goed afgelopen. Het volgende voorval was een jongen die met zijn potlood in de rug van een meisje prikte. Je kent dat wel, gewoon om te plagen of te spelen. De volgende dag mochten de ouders naar school omdat er een klacht was ingediend tegen de jongen voor ongewenste intimiteiten. Ik vind dit toch moeilijk, want je mag die gasten nog zo dikwijls verwittigen, ze doen toch altijd hun zinnetje. Ik maak me daar wel wat zorgen over want ik heb hier een 13-jarig testosteronbommetje rondlopen, en ik kan mij best voorstellen dat dat bij hem ook eens zal voorvallen.  Dit hoort toch ook allemaal bij het puberen of niet ? Wat flikflooien achter het hoekske, wat stoerdoenerij ? Ik probeer met mijn pubers hier dan over te praten, en zeg dan al lachend dat ze ofwel moeten wachten tot ze in België of Europa zijn, want dat mag daar dat allemaal. Ik zal ze deze zomer maar extra in 't oog houden, want straks pakken ze mij nog op mijn woorden.

ps. Vandaag stond er op de eerste pagina van de krant dat er een koppel (allebei vooraan in de 20) is opgepakt en in de gevangenis zit omdat ze elkaar hebben gezoend. Zij beweren dat het gewoon een kus op de wang was maar een Arabische vrouw zegt dat ze op de mond hebben gekust ? Word vervolgd ...

Terwijl ik dit berichtje schrijf barst hier een stevig onweer uit. Zalig, de ramen en deuren staan allemaal open en een fris windje waait binnen. Verleden week is begonnen met een zandstorm zodat we het ganse weekend opgesloten zaten. Een zandstorm betekent hier dat je ramen en deuren moet gesloten houden want het zand vliegt overal rond. Als je naar buiten gaat krijg je binnen de kortste keren last van je ogen en blijft het zand plakken op je lichaam. Na de zandstorm heeft het geregend en stonden veel straten onder water. En nu, twee dagen later, is het weer aan 't regenen. Het was wel voorspeld. Gisteren kwam Lauren uit school en zei ze dat ze morgen misschien de school zouden sluiten omdat ze een hevige storm verwachtten. De kinderen zijn wel uiteindelijk wel naar school gegaan, ondanks de hevige regenval,maar voor de rest is het hier in Dubai alweer eens complete chaos, zoals meestal bij hevige regenval. In Dubai valt dit allemaal eigenlijk nog best mee, maar in Sjarjah en Ajman is het pas echt erg. Daar staat alles gewoon onder water en is er echt geen doorkomen aan. Gelukkig is de voorspelling voor morgen zon, zon en nog eens zon.

Twee weken geleden kreeg ik een e-mail van de "school counselor". Ze wou mij eens spreken over Lauren en Arne. Ik dacht direct : Wat is er nu gebeurd, en dan nog wel allebei. Tijdens het weekend mochten ze niet te veel vragen of ze kregen een bitsig antwoord : "Wacht maar tot ik naar school ben geweest". Toen ik naar de counselor ging wist ik nog altijd niet waarom. We begonnen met Lauren. Lauren haar Engelse spelling blijkt nog steeds niet zo goed te zijn. Nu moet je weten dat ze in Belgie ook zwak was in spelling, dus was ik niet erg verbaasd, maar nu vroegen ze mij om toestemming te geven dat Lauren na school hulp zou krijgen van een leerling die een paar jaar ouder is. Ik persoonlijk vind dat nu wel allemaal een beetje raar, namelijk dat ik daarvoor naar school moet komen en schriftelijk toestemming moet geven. En dan Arne nog. Ik dacht nog, nu gaat het gaan komen. Maar het kwam er gewoon op neer dat ik alweer mijn toestemming moest geven omdat ze Arne wilden testen voor wiskunde. Hij zou dan een graad hoger mogen gaan. Want de juf had de indruk dat Arne zich verveelde in haar les. Ik was dus aangenaam verrast, maar moet ik daarvoor alweer mijn toestemming geven ? In de internationale scholen hier volgen alle leerlingen dezelfde richting, maar voor bepaalde vakken worden de leerlingen ingedeeld naargelang hun capaciteiten. Ik ging dus toch met een goed gevoel naar huis. 's Avonds waren ze natuurlijk beiden nieuwsgierig waarom ik bij de counselor van de school moest komen. En toen ik het hen vertelde waren ze kwaad op mij, want ik had hun weekend verpest, ocharme toch.... Zo erg was het nu ook weer niet, maar ik heb dan toch mijn excuses aangeboden en beloofd dat ik dit ook eens op onze blog zou zetten. Ze hebben verleden week ook hun rapport gekregen en Lauren had uitstekende resultaten. Arne had ook een beter rapport dan de vorige keer, maar het kan nog veel beter. Volgens sommige leerkrachten veegt hij er twee maanden zijn voeten aan, en een paar weken voor hij zijn rapport krijgt, doet hij zijn best. Pubers, pfff....

Hier nog wat nieuws vanuit het warme, maar nu aangename, Dubai. We zijn allemaal, jawel allemaal, heel blij dat we zijn mogen terugkomen, maar het blijft met een dubbel gevoel (toch voor mij ). Ik probeer nu nog meer te genieten .

Eerst nog wat nieuws over onze vakantie in België. We zijn in Amsterdam geland en kwamen dan met de trein naar België. Op zich zou dit niet echt een probleem mogen zijn. Maar bij ons liep het dus wel degelijk volledig fout, zowel in het komen als het gaan.  Toen we toekwamen, 17 december, was het heel hard beginnen sneeuwen en zat het verkeer overal in Nederland en België volledig vast. We hadden met onze ouders afgesproken in Mechelen. Daar kregen we echter de deuren van de trein niet open, ja lach maar, klinkt inderdaad heel belachelijk, maar het was wel zo. Allez, wij dan maar verder doorgereden naar Brussel en daar de stoptrein naar Erps-Kwerps genomen. We verwittigden de ouders die al onderweg waren naar Mechelen, en die hebben dan nog eens 3 uur nodig gehad om terug te komen van Nossegem. Wij waren dus de eersten thuis, maar zonder sleutel, en wij dus maar wachten in de sneeuw. Toen zijn we maar een pakje frieten gaan eten in het frietkot om het toch een beetje warm te krijgen. Later zijn de ouders dan toch komen opdagen en zijn we allemaal snel tegen de chauffage gaan aanleunen om het toch nog een beetje warm te krijgen.

Onze terugreis was nog erger. We hadden afgesproken in het Centraal Station van Antwerpen met Albert zijn ouders. Albert was de treintickets gaan halen aan de kassa, en dat duurde vrij lang. Ik ging ondertussen met mijn schoonvader, Lauren en Jelle al naar het perron. Halverwege zijn we echter blijven wachten op Arne, Albert en mijn schoonmoeder. Toen ik de trein zag aankomen zijn we dan toch verder naar het perron gegaan. Maar toen we toekwamen floot de conducteur en gingen de deuren toe, terwijl Albert riep vanop de trein (hij was met de lift naar beneden gegaan) : Waar blijven jullie ? Ik riep nog naar de conducteur : '' Meneer, mijne man zit al op de trein en diene zei : '' Te loat he madam''.  Amai, wat er toen is gebeurd ... Ik heb die deur terug open gedaan, Jelle en de valiezen erop gezet en toen gingen de deuren toe. Toen ik naar buiten keek stond Lauren nog op het perron. Help, terug de deuren opengeforceerd en Lauren erop. En toen kwam de conducteur en vlogen we er allemaal terug af. Ik heb diene mens in een collaire gelukkig nieuwjaar gewenst en ik kreeg als antwoord dat dit ons normaal gezien een boete van 200 Euro zou kosten. Maar aangezien het de eerste januari was, en de conducteur blijkbaar in een vergevende bui, liet hij het voorval voor wat het was. Ik dacht alleen maar : "mijn familie moet bijeen blijven" , want Albert had de treinticketten en ik de vliegtuigtickets en de paspoorten.

Daarbovenop hebben we onze citytrip naar Londen ook moeten annuleren wegens de problemen met de Eurostar. Dus, treinen, nee bedankt hoor, we hebben het wel eventjes gehad. Voor de rest hebben we verschrikkelijke KOUUUUUU gehad!!! Zoals eerder vermeld, toen we aankwamen is het beginnen te sneeuwen, leuk dachten we toen nog, en toen we vertrokken was het nog steeds heeeeeeeeeeeel erg kouuuuud. Om maar te zeggen, we misten al heel vlug de warmte. Zoals mijn pa tegen iedereen zei : ''Ze zitten hier alle vijf met hun gat op de chauffage !'', en dat mag je letterlijk nemen. Gelukkig hebben we hebben nog heel gezellige en toffe familiefeestjes gehad om ons aan op te warmen. Bedankt voor dat allemaal liefste familie en vrienden.

Ondertussen zijn we alweer een maand verder in Dubai. Albert zit nu op een project in Abu Dhabi. Ze moeten daar een nieuwe terminal maken voor de Sjeik. Alles moet daar klaar zijn in november. En zoals gewoonlijk heeft den dienen van mij er zich natuurlijk weer volledig ingestort, ondanks de ervaring van in december. Voor de rest zien we dan wel weer. We nemen het nu van dag tot dag.

Jelle is verleden week op summercamp geweest. Allez, dat noemen ze hier toch zo. Ze zijn woensdag om 10u vertrokken en donderdag om 15u waren ze al terug. Voor Jelle had het veel langer mogen duren. Dit wil je toch even vertellen. Voor dit kamp was er een kick-off meeting voor de ouders. En je houdt het niet voor mogelijk welke vragen er allemaal werden gesteld. Ik weet wel, Jelle is de jongste en is al 2x meegeweest op scoutskamp, dus naar de lokale gewoontes ben ik, en den Jelle, al wel wat gewoon. Maar vragen zoals : "Hoever is het dichtsbijzijnde ziekenhuis", of, "kan je ons verwittigen als ze in hun bed liggen", of, "mogen we hen bellen voor ze in bed kruipen", en "wat als hij niet wilt eten", enz. .... Gelukkig zat er een Nederlandse dame naast mij met dezelfde instelling, en we hadden het allebei nogal moeilijk om niet in de lach te schieten bij het horen van al deze levensbelangrijke vragen. Op de vraag, "wat als ze niet willen slapen", wilde ik bijna luidop antwoorden, "maar die moeten niet slapen, die moeten een party geven op hun kamer, waarom gaan ze anders op kamp ?" De dag zelf zijn we verwittigd wanneer ze ter plaatse aankwamen. Dit vond ik dan weer wel goed, want met die chauffeurs hier weet je maar nooit. Maar dan was er nog een systeem georganiseerd door de classmum. Ze hadden een soort stamboom opgezet, waarbij iedereen een telefonnummer kreeg en zo werd iedereen dan verwittigd als er een bericht kwam. Dus donderdag kreeg ik een sms van de school met het uur van aankomst. Dan 10 minuten later een telefoontje van een mama en toen ik 's avonds mijn emails nakeek stond daar ook weer een bericht tussen met hetzelfde. Ben ik nu abnormaal of wat ??? Natuurlijk denk ik aan mijn kind en mis ik hem maar om daar nu zo'n drama van te maken. Hij heeft zich reuze geamuseerd en was doodmoe toen hij terugkwam, en zo hoort het ook.

En nu ben ik in blijde verwachting van een nichtje die op bezoek komt.

Allereerst iedereen bedankt voor alle berichtjes. Het deed ons deugd dat we zoveel reacties kregen.

Maar nu het vervolg van deze sequel ... je houdt het waarschijnlijk niet voor mogelijk, maar we gaan het toch nog maar snel eventjes meegeven. Albert had gisteren een (laatste dacht hij) gesprek op het hoofdbureau. En wat is het resultaat ? We mogen, voorlopig toch, terugkomen na de kerstvakantie. Voor het moment weten we nog niet wat er na het verlof gaat gebeuren, behalve dan dat we mogen terugkeren. Het klinkt nog allemaal heel vaag, en dat is het ook, maar het is toch al een klein beetje beter dan het nieuws van vorige zondag. 

Ik geef toe, ik ben wel blij, maar weet het nu eventjes echt niet meer. Ik denk dat ik in België een afspraakje zal nodig hebben bij een psychiater om dit allemaal te verwerken. De kinderen nemen het allemaal alweer goed op. Ze zijn al blij dat ze in Dubai kunnen blijven. Maar wij zullen toch terug dat vertrouwen moeten krijgen, in alles en iedereen. Want dat zit nu wel eventjes in een dipje, maar ik ben al blij dat we nu toch met z'n allen naar België en Londen gaan.

Ik zou hier nog veel kunnen schrijven over de laatste 8 dagen. Over onze emoties, ik kreeg al tranen in mijn ogen alleen al van die mannekes aan de wegenwerken te zien die met hun vlagskes staan te zwaaien om u aan te manen om trager te rijden. Ik dacht toen van : "ik ga dat nooit meer zien. Want in België zijn dat mechanische...". Om nog maar te zwijgen over het weer, die regen hier de laatste dagen, gieten de ganse dag. En dat dat in België zo ganse dagen en weken zou zijn. En dan de chaos die hier in huis was. Geen eten klaargemaakt, geen lunchboxen meegegeven naar school, Jelle vergeten van 't school te gaan halen, Arne die examens heeft gedaan op zijn kousen want hij was zijn schoenen vergeten aan te doen. Heeft den dienen eventjes geluk gehad dat we in deze situatie zaten, want anders had hij een preek van 2 dagen gehad. Maar nu had ik zoiets van, 'waarom mij in zoiets opjagen' ? Insallah (God willing). Daarna dan ook nog Lauren die in Abu Dhabi zat voor een paardenrace zonder dat ik het wist. Kortom, ...... Daarbovenop hebben we ook al een farewell party gegeven. Met het gevolg dat we hoogstwaarschijnlijk na de vakantie een 'back to ba(E)six-party" zullen geven. Dus, bij deze is iedereen op de hoogte en is iedereen weer welkom. En hopelijk gaat die dan effectief door. We zien wel. We laten nu gewoon alles op ons afkomen en zien wel wat morgen brengt. Toch raar hoe snel een mens went aan bepaalde situaties en zich op zo'n korte termijn zo gemakkelijk kan aanpassen.

Normaal zou ik jullie nu iets schrijven over ons nieuwe huis (dat 4x groter is dan het vorige) en over ons prachtig weekendje naar Mussandam (Oman), kamperen en met een boot op zoek gaan naar dolfijnen. Die foto's zal ik nog updaten maar nu iets anders.

Albert heeft de verschrikkelijkste verjaardag meegemaakt die een mens zich maar kan wensen. Om 7u 's morgens had hij een vergadering op de bureau met een van de bazen. Hij is zonder enige argwaan vertrokken om mij om 7.15u al op te bellen met de mededeling dat hij ontslagen was. Nu is de crisis overal, en ook hier natuurlijk, al een tijdje volop bezig en er zijn er zoveel die ontslaan worden, MAAR .... Ze zeiden :'' Je vertrekt toch naar België op 17 december ? Dat komt goed uit, pak maar alles in en je moet niet meer terugkomen.'' We hebben dus 10 dagen om alles te regelen. Dat dit niet volgens de wettelijke geplogenheden verloopt snappen jullie ook wel en daarom wil ik hier niet te veel over uitweiden. Albert zal waarschijnlijk de Kerstdagen hier nog (alleen) doorbrengen om ondertussen een andere job te zoeken. Jullie mogen ons altijd contacteren om onze citytrip naar Londen over te nemen, dan kunnen we misschien met z'n allen nog wat langer blijven. (Londen, eurostar,22/12 tot 24/12, hotel, metro en Madame Tussauds voor 5 personen).

Toen ik het telefoontje van Albert kreeg, reed ik met de kinderen naar school. Arne en Lauren hadden hun eerste examendag. Ik probeerde zo normaal mogelijk te reageren maar Lauren vroeg al wat er was. Ik zei : niets en zij zei direct : jawel, er is iets. Gelukkig kwamen we toen in 't school aan en konden ze hun examen doen. 's Avonds hebben we het hen verteld want we waren constant aan het telefoneren. Ik vond dat ze het fantastisch opnamen. Lauren heeft onmiddellijk haar vriendinnen verwittigd. We vroegen hen ook : "Wat als papa hier terug werk vindt ?" Dan willen ze zeker blijven en zelfs in september pas terugkomen, maar naar België gaan vinden ze ook goed. Een ander land zagen ze iets minder zitten (vooral Lauren dan), maar dat zien we dan nog wel. Natuurlijk kwamen er ook veel vragen waar we zelf nog geen antwoord voor klaar hebben. Nieuwe school zoeken, waar gaan we wonen, hebben we nu geen geld meer,  ...? Ja, die gasten van tegenwoordig. Ik kom dus met de kinderen naar België en zal het daar zo goed mogelijk proberen op te lossen, nieuwe scholen zoeken, een voorlopig huis, en terug gaan werken. Ik heb hier altijd gezegd dat ik mijn job miste en dat ik wou terug gaan. Dat is ook wel zo en ik kan ook terug, dus daar moeten we ons geen zorgen over maken. Maar ik had het liever niet op deze manier gedaan. Emotioneel zitten we allebei op een rollercoaster. Naar school in de auto (dat duurt nu 40 minuten) doe ik een peptalk met de kinderen, zo van : "we gaan het positief bekijken. Alles wat we hier meegemaakt hebben pakken ze ons toch niet meer af, en je gaat terug kunnen gaan voetballen, naar de scouts gaan, paardrijden,... En dan stappen ze uit en dan valt mama in een dipje. Bij alles wat ik zie denk ik dan, dit is misschien de laatste keer. Ik had nooit gedacht dat ik op zo'n korte termijn toch zo gehecht zou geraken aan dit land en het leven hier.

Het nieuws is nu wel al verspreid over gans Dubai. Het mededeleven is enorm. Telefoontjes van : "het kan toch niet waar zijn, en vooral de manier waarop, 10 dagen !" Families die voor hetzelfde bedrijf werken, beginnen te panikeren, je zou voor minder he. We hebben onmiddellijk logeerkamers aangeboden gekregen voor Albert. Hulp om in te pakken en emotionele steun, het deed ons echt deugd. En vooral Albert kreeg veel steun van zijn werkmannen. De Indiërs (waar we al eens de spot mee dreven) gingen direct het werk neerleggen. Albert heeft hen nog kunnen tegenhouden want dat zou nog meer problemen hebben gegeven. Arabieren die hulp aanboden. We hebben hier soms wel eens gevloekt over dit kamelenland maar we gaan het keihard missen. Gisteren ben ik dan toch gaan tennissen (om 9u) en kon nog net op tijd Jelle van school gaan halen (om 14.30u). Dat is hier niet abnormaal, maar ik kreeg smsjes : "Wat kunnen slapen ?, hoe is het ? Ja, ik zit nu in de club, kom je niet af ?" En voor we het goed en wel beseften zaten we na een tijdje met bijna 10 te koffiekletsen en toch nog te lachen met mijn miserie. Maar daarna krijg ik weer dat klopje he. Dan denk ik : dit maak ik nooit meer mee. En zo gaat het de ganse dag door. Van het ene uiterste in het andere. Een lach en daarna een traan, het ene moment razend en dan weer heel kalm, ... Maar toch blijft steeds diezelfde vraag terugkomen : "waarom hebben ze ons niet enkele weken geleden verwittigd ? Zodanig dat we ons konden voorbereiden, konden wennen aan het idee."

Ik ga nog schrijven op deze blog maar ik zal hoogstwaarschijnlijk de titel moeten veranderen. Bijvoorbeeld  : "terug in België na 2 jaar en 4 maanden.." Of misschien : "nieuwtjes over een ander land en job, ...

Je hoort het nog wel ...

Verleden week zijn prins Filip en princes Mathilde in Dubai geweest. De ambassade had alle Belgen uitgenodigd voor een receptie in het Belgian beer cafe in aanwezigheid van de prins en zijn Matilleke. Maar vermits wij nog niet ingeschreven zijn  kregen wij geen uitnodiging (de papieren liggen al een paar maanden klaar maar er is altijd wel iets dat ontbreekt of misschien zijn wij niet goed in administratie), wat natuurlijk bij mij de nodige frustraties (en gezaag) te weeg bracht. En gelukkig voor mijne Albert I kwam hij 2 dagen later met een uitnodiging voor een galadinner ter gelegenheid van 100-jaar Besix in de aanwezigheid van onze prins en zijn princes. De dresscode in de eerste mail was in't lang, daarna in de tweede mail : cocktaildress. Tijdens een feestje en na enkele wijntjes of biertjes kwam de discussie op gang : hoe lang is een cocktaildress ? Er werd zelfs wikipedia geraadpleegd. Na een uurtje hadden we met een 5-tal Besix-vrouwen afgesproken om te gaan shoppen. Help, I hate it ! In de laatste winkel was ik zo gefrustreerd dat ik gewoon alle kleedjes ging passen die er waren en dat waren er veel !! Uiteindelijk hebben we allemaal ons goesting gevonden. De mannen waren ook blij want het viel nog mee voor hunne portemonee. 's Anderendaags nog naar de kapper en toen ik daar buiten kwam boden ze mij een gratis make-up aan. Toen ik hen vertelde dat ik naar een galadinner ging met onze Royal Family werd de manager erbij geroepen. Hij heeft mij gesminkt als een echte moslima. En ik moest toen nog naar een oudercontact van Jelle. Zie je het al voor je, helemaal opgetut en dan in short en t-shirt. Zijne leraar vond dat ik er heel goed uitzag . Tegen 's avonds was ik het al een beetje gewoon en waren de krullen er ook terug. Rond 4 uur vertrok er een bus. Jelle werd bij een vriendje gedropt en bleef daar slapen. Lauren en Arne bleven alleen thuis. Ik was er toch niet echt gerust in, met de nodige hulp van Belgische vrienden en een buurvrouw met de Mexicaanse griep is alles goed verlopen. Ze sliepen bij elkaar in dezelfde kamer terwijl ze anders constant ruzie maken. Nu terug naar het galadinner, het eten was heerlijk : zalm, sorbet, foie gras, wagu-beef, Belgische pralines,... De prins en zijn madam zaten tussen het volk. Toen de hoofdschotel werd opgediend zijn ze vertrokken. Er waren wat mensen ontgoocheld omdat de prins geen speech heeft gegeven maar het was misschien wel beter zo. Ik begreep dat wel. Ze waren al in Qatar en Saoudi-Arabie geweest en moesten nog enkele dagen hier rondtoeren, van het ene feestje naar het andere, en steeds maar vriendelijk blijven en altijd blijven lachen. Ik was toch content dat ik ze eens gezien heb. Ik zal proberen enkele foto's te downloaden van facebook maar daar moet je me even tijd voor geven !

En nu het vervolg van ons verhuisverhaal. Eerst was er een 2-kamer hotel-apartment voor ons geboekt. Hallo, wij zijn wel met 5 personen (you're sure ?). Daarna kwamen ze met een beter voorstel : 4 slaapkamers, zwembad, ontbijt, lunch en dinner inbegrepen (all-inclusive dus) en een chauffeur voor onze kinderen. Tof he maar weer niet goed, wat zijn wij toch moeilijk he. Het was 130 km van de school. Dat zag ik echt niet zitten en diene chauffeur na 3 dagen waarschijnlijk ook niet meer. Ofwel reed hij van de stress de gracht in, ofwel zou de arme stakker uit pure frustratie zelf wel ontslag genomen hebben (2x1.5 uur met die drie in een minibus is ook niet alles he). En dan het laatste voorstel : ze hebben gewoon de eigenaars gebeld en gevraagd of we 2 weken langer in ons huis mochten blijven en dat mag nu, oef ! Maar nu weten we weer van niets. We weten nog niet wanneer we moeten verhuizen en ook niet naar waar (wel de omgeving). Volgens hen, de housing afdeling, is alles er zo mooi, groot en ideaal en zullen we op een heel positieve manier verrast worden. Zo, waarom al die geheimdoenerij dan ? Je zou voor minder achterdochtig worden. Ik hou jullie nog wel op de hoogte.

Voor iedereen dus, we blijven wel degelijk in Dubai ! Ik ga eerst even uitleggen hoe er hier huizen worden verhuurd. Je betaalt hier onmiddellijk 1 jaar huur (dat had voor ons in Belgie misschien ook de beste oplossing geweest ). De prijs hier voor een 3-slaapkamer huis varieert tussen de 25.000 en 55.000 euro (voor de crisis, nu is het wat minder). En na een jaar willen die eigenaars de huur opslaan met 10.000 euro of meer. Ondertussen hebben ze hier een wet dat ze maar 7% mogen opslaan, dus moet dat telkens voor de rentalcourt (rechtbank voor deze geschillen) worden uitgevochten en dan mag je als huurder 1 jaar langer in je huis blijven en vlieg je het jaar daarna eruit ! Het is hier heel normaal dat er iemand van je vriendenkring gaat verhuizen. En nu is het dus aan ons. Eerst kregen we de prettige mededeling dat we maar 3  km verder zouden gaan wonen. Een groter huis en we konden nog steeds met de fiets naar school, naar de winkel, ... . Na een weekje van euforie kwam het onheilspellend telefoontje. Er komt een huis vrij hier 15km vandaan. Ik begrijp wel dat de firma geen huis moet huren als er eentje vrijkomt. Maar dat huis komt pas half november vrij en wij  moeten uit ons huis rond 20 oktober ?? Gevolg, wij mogen eerst 3 weken op hotel-apartement. Ik hoor het jullie nu al denken, waar maakt die nu problemen van. En toch zie ik het niet zitten. Wat met onze poes, de tuinplanten, het eten, enz. ... Hoelang die 3 weken effectief gaan duren weten we ook niet. Want ik verschiet hier van niks meer, 3 weken kunnen makkelijk 3 maanden worden. Daarna gaan we ongeveer 15 km van de school wonen, ook geen probleem, ik pak dan gewoon mijn oude Belgische job weer op, nl. taxichauffeur van de kids. Maar de kinderen hebben altijd op verschillende uren gedaan dus zal ik vanaf dan vele uurtjes slijten in de school. Ik weet dat ik het nu allemaal wat negatief bekijk en dat het achteraf kan meevallen. Zo vertelde gisteren een besix-madam dat er een familie was die de laatste dag nog een ander adres kreeg om naartoe te verhuizen. Dus het kan nog altijd zijn dat volgende week alles weer veranderd is. Misschien veranderen ze alles weer volledig eens we in dat hotel-apartement zitten, en laten ze ons daar voor altijd zitten. Of sturen ze ons in de tussentijd terug naar België. Of misschien ..... Ik hou jullie nog wel op de hoogte.

De foto's van de zomer zijn ge-upload.

Na een zalige twee maanden in België zijn we terug in Dubai. De vakantie was schitterend. De jongens hadden een geweldig scoutskamp, Lauren die ging van de ene sleepover naar de andere en wij ... wij hebben gegeten, gedronken, gegeten, gedronken, ...  (=

± 3,5 kg/pers. bijgekomen). En dan vertrokken we weer, er was er zelfs eentje bij met een klein beetje LVDVD, meer kan ik hier niet over kwijt . Op de luchthaven kwamen we alweer enkele oude bekende tegen, en voor het vliegtuig goed en wel opsteeg waren we onze kids alweer kwijt. Eigenlijk best wel handig als ze al zo'n beetje zelfstandig beginnen te handelen (soms dan toch). 

Na een rustige en aangename vlucht kwamen we via Abu Dhabi terug in Dubai aan en daar sloeg de hitte onverbiddellijk toe. En NEEN, die warmte is niet beter te verdragen dan in België. Als ik hier gewoon de was ophang dan kom ik al kletsnat terug binnen. We hebben hier nu een vochtigheidsgraad van ongeveer een 85%. Toen we thuis kwamen werden we  verwelkomd door onze Deense buren. Zij vertrokken net naar de shoppingmall, want ze (de ganse compound) zaten al 2 uur zonder elektriciteit. We hebben dan nog een uurtje moeten wachten (zonder airco) voor we terug elektriciteit hadden. Gezellig en echt wel romantisch met overal kaarsjes in huis, maar de timing was niet echt goed te noemen !!

Ondertussen gaan de kinderen terug naar school met het september-enthousiasme. D.w.z. dat alle lessen en leraars nog keitof zijn en dat er nog geen lunchboxen of turnzakken worden vergeten. Ze hebben ook nog "extra" korte schooldagen, want het is hier nog steeds Ramadan. We mogen weer niets eten en drinken in het openbaar voor 18:30u en na 04:30u. Dus alles wat met eten en drinken te maken heeft is gesloten. Nog 1 week en dan is het het einde van de Ramadan en is het EID. Dit wordt ook op school gevierd  met een enorm buffet. Ze vragen dan aan de ouders om elk een schotel mee te brengen. Je kan je niet voorstellen wat je dan allemaal kan eten. Er zijn natuurlijk ook regels aan verbonden : geen varkensvlees (alles moet halal zijn) en zeker geen alcohol. En dan mis ik de alcohol toch een beetje, een lekker fris pintje om alles door te spoelen. Ik ga nu afsluiten want in een uurtje gaan we naar een iftar-buffet. Dit is het buffet na zonsondergang en dan moet je je een beetje haasten, want met al die hongerige Arabieren ...

Nog 3 dagen en we komen terug naar België. Ik kan het zelf eigenlijk nog niet geloven dat er al 2 jaar voorbij zijn. De kinderen hebben hun best gedaan in 't school en mogen naar het volgende jaar. Voor de rest wordt er hier in Dubai afscheid genomen met feestjes. Gelukkig gaan we eerst wat uitrusten in Nederland en vanaf 3 juli verblijven we in Erps-Kwerps. Vanaf 2 augustus is Albert ook in België en dan zijn we aan zee. Op 27 augustus komen we dan met z'n allen terug naar Dubai. Ja, we gaan er nog een (misschien een paar) jaartje(s)  bijdoen.  Nu is het hier in Dubai volop crisis. Er zijn hier al een grote Belgische en Nederlandse firma zo goed als volledig opgedoekt. Sommigen mogen naar een ander land verhuizen (dat zou ik ook nog wel zien zitten) en anderen worden teruggestuurd naar Belgie. De laatste maanden hoorden we ook regelmatig van mensen die ontslagen werden, en dit bij alle nationaliteiten. Wij kunnen nog blijven, maar ik vooral benieuwd wat er hier gaat gebeuren in september. Vele huizen staan hier al leeg en waarschijnlijk gaan er nog heel veel families vertrekken wanneer het schooljaar eindigt. Ik had al eens gepolst bij de kinderen of er veel vriendjes gingen vertrekken, maar volgens hen valt dat allemaal nog wel mee. Maar nu het schooljaar bijna gedaan is, komen ze toch elke dag vertellen wie er niet meer terugkomt volgend schooljaar. De meester van Nederlands zei dat er de helft minder leerlingen zullen zijn. Ik zei tegen Lauren dat ik ook nog wel eens wil verhuizen naar een ander land, maar ze zag dat niet zitten. Toen ik vroeg waarom, zei ze dat ze het niet zag zitten om weer een andere taal te leren. Ik heb haar dan uitgelegd dat ze (zolang we in het buitenland zijn) altijd in het Engels naar school zal gaan. Maar dan zag ze het nog niet zitten ;-(

Vrijdag waren we uitgenodigd om mee te gaan waterskiën met vrienden. Het was zalig, zie foto's.

En nu moet ik mij klaar maken voor een optreden van Mitta Van Der Maat.

Ik ga nu eens een beetje vertellen over enkele, georganiseerde, uitstapjes die ik hier gedaan heb.

Mijn eerste fieldtrip (uitstap) was er eentje georganiseerd door de Vid'E (een vereniging van en voor Vlaamse expats). Met een 8-tal vrouwen zijn we het parelmuseum gaan bezoeken. Je moet hierbij wel weten dat Dubai ook wel de stad van de parel genoemd wordt. Het betreffende museum bevond zich op de 29ste verdieping. We kregen er parels te zien van verschillende kleuren en grootte. De geschiedenis van de parelduikers werd er uit de doeken gedaan. Ook enkele kroonjuwelen, waarvan de waarde geheim werd gehouden, waren er tentoongesteld. De gids zei ons dat ze zelf niet eens de geschatte waarde wist. Verder kregen we ook nog wat informatie over de geschiedenis van de lokale munten en de munteenheden die hier door de eeuwen heen gebruikt zijn. Als afsluiter kregen we een koffie aangeboden. In de cafetaria stond toevallig ook een verrekijker, en nieuwsgierig als we zijn, hebben we natuurlijk geprobeerd om binnen te kijken in een van de omliggende paleizen. Maar er was jammergenoeg blijkbaar niemand  thuis. Ons bezoek hebben we, natuurlijk, afgesloten met een lunch.

Mijn tweede fieldtrip werd georganiseerd door Besix. We kregen een rondleiding aangeboden op Yas-Island (zie foto's). Dit is één van de prestige projecten van Besix. Besix is daar nu voor Ferrari in Abu Dhabi een themapark en racecircuit aan het bouwen. Het is een uit de kluiten gewassen dorp (in Dubaise normen dan). Besix is verantwoordelijk voor het ferrari-indoorpretpark en nog enkele kanalen en tunnels.

Om 9 u. vertrok ons busje volgeladen met Besix-vrouwen (ik noem ze Besix-weduwen. Want onze mannen moeten veel te veel werken, waardoor de vrouwen meestal alleen zijn). Onze chauffeur (een Sikh) moest ons veilig en wel naar Abu Dhabi brengen (ongeveer 100km). Maar met de rijstijl van die mannen is het niet zeker of je wel zult aankomen of wanneer en hoe. Even een kort kantschrift over hun rijstijl. Als ze de snelweg oprijden gaan ze direct naar het 4de of 5de rijvak, waar ze dan rustig, eigenlijk veel te rustig en traag, ofwel volkomen roekeloos, verder rijden. Af en toe hoorde je in ons busje een oei of ai, en dat betekende dan dat er een of andere wagen wel heel erg dichtbij kwam. Het angstzweet brak ons al onmiddellijk uit, maar na een uur rijden bereikten we dan toch onze bestemming en werden we verwelkomd met een kopje koffie. Daarna kregen we een meeting waar we werden gebriefd over allerlei technische gegevens zoals : het dak dat 31 voetbalvelden groot is, de hoogte is 48 meter, er werden ... aantal leidingen en buizen gebruikt, het arbeiderskamp telt 50.000 mensen,... . Ik zat tijdens de uitleg te wachten tot Albert mij zou bellen. Ik zou dan ook eens kunnen zeggen : nu niet schat, ik zit in een belangrijke meeting .

Nadat we een onze PBM's, veiligheidshelm, veiligheidsvest en veiligheidsschoenen (schoenen dat was ook 5 maanden geleden) aan hadden, mochten we de werf op. Twintig taterende vrouwen beklommen een trap, die gebouwd is uit stalen buizen. Eigenlijk niet meer dan een stelling met een trap ertussen. En we gingen steeds maar hoger, tot ik op een moment op een plank stapte die niet vast en stabiel lag en toen was het gedaan. Ik denk dat ik toch 30 à 35 meter hoog ben geraakt maar dan : beven, hartkloppingen, ... en naar beneden kijkend vond ik die mannekes maar heel klein geworden. De weg terug was nog erger, toen lagen blijkbaar alle planken los (het zal wel in het koppeke hebben gezeten). Toen ik, eens veilig en wel terug beneden was, en wachtte (42 graden met helm en veel stof) dacht ik nog even : verdorie waarom heb ik toch hoogtevrees ? Maar nadat ik hoorde dat ze zonder houvast en zonder enige andere beveiliging op het dak hadden gelopen, wist ik zeker dat dit niets voor mij was. Nadat we het Ferrari-pretpark hadden bezocht, hebben we ook nog de rest van de site gezien. Er wordt ook een formule1-race-circuit gebouwd (waar de eerste race al in november wordt gereden), een hotel, een jachthaven, een golfcourt, een shoppingcenter, ... . We zijn ook nog veilig en wel terug in Dubai geraakt, met de nodige oeitjes en aitjes natuurlijk. Het was tof, en ik hoop dat ik niet weer 2 jaar moet wachten voordat Besix een fieldtrip organiseerd voor de vrouwen. Want het was wel interessant, leerzaam en heel tof.

Ongelooflijk maar waar, echt gebeurd. Gisteren reed van de Mall terug naar huis. Ik moest stoppen omdat het verkeerslicht rood werd en vlak voor mijne neus stak er een ex-piloot van Melsbroek de straat over. Je kent dat wel, wit hemdje met een paar gouden strepen op zijn schouders. Dromerig keek ik hoe hij overstak toen ik plots in de auto  gilde 'eeeeek, das ne piloot van Melsbroek'. Niemand hoorde mij want ik zat alleen in de auto, maar impulsief dat ik ben, begon ik direct te claxoneren. En dan, die enkele seconden voor hij zich omdraaide dacht ik nog : "o nee, misschien vergis ik mij wel" en onmiddellijk daarna van "die ga mij niet kennen" ! Maar hij keek wel om en ik draaide direct mijn raampje naar beneden en riep : "helaba, jij bent toch een Belg, jij spreekt toch Nederlands." Heel verward kwam hij tot bij de auto. Ik vroeg toen : "jij bent toch piloot geweest bij de 15e Wing in Melsbroek ? Juist he, ja toch ? En ik werkte daar op den ONY". Dan hebben we een vlug klapke gedaan zo van, "hoe kom jij hier terecht," en "woon jij hier ook ?" En ondertussen hij maar zeggen 'de wereld is toch klein' en ik maar denken 'dit kan toch niet, 9000 km van België '. Normaal duurt het hier altijd lang voor het weer groen wordt maar deze keer was het vlug groen en moest ik doorrijden...  Einde verhaal. Voor de collega's die nog meelezen en nieuwsgierig zijn geworden. Het was Bart Praet.

Gelieve eerst het voorgaand bericht te lezen.

Tijdens de paasvakantie (hier maar 1 week) werd Lauren uitgenodigd om een race te gaan rijden. Dit betekende dat ze een race van 40 km in de woestijn moest rijden. Lauren haar vriendinnetje maakte Lauren, onbewust, nog een beetje zenuwachtiger door haar tips te geven ter voorbereiding op de uithoudingsrace. Tips zoals de dag ervoor niet te veel eten en dan de dag zelf veel suikers eten en sportdrankjes drinken, want anders val je flauw voor je vertrekt.

Met als gevolg dus dat Lauren volgepropt met suikers vertrok. En dan werd het arme kind nog verondersteld om zich kalm te houden ook voor de race. Natuurlijk werd ik ook zenuwachtig, want nu moest ik thuis wachten tot ze me wilde opbellen na de race. Om 19u kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje. Alles was goed verlopen, en ze was als 27ste van de 70 deelnemers geëindigd. Tussen de deelnemers bevonden zich de Sjeikh van Sharjah en de Sultan van Oman. Ze hadden in totaal ongeveer 5 uur op een paard gezeten (meeste ervan gegallopeerd) en tussendoor 15 minuten rust gehad. Om de 10 minuten kregen ze een fles water. Maar dat was om over het paard te gieten ter afkoeling en zij mochten er ook een klein beetje van drinken. Doodmoe en stijf aan haar billen en met een dikke koortsblaas (van wie zou ze dat hebben??) kwam ze thuis. Hoe het nu verder zal aflopen weet ik niet want volgende week wil ze al terug gaan rijden. Ik heb bij Lauren al eens voorzichtig gepolsd of ze geen makke knol hebben om te berijden en of ze dan geen goed woordje kan doen voor mij voor een part time jobke ofzo...Ik ben natuurlijk verschrikkelijk nieuwsgierig geworden maar ik zal het zoals jullie moeten doen met de foto's.

Ondertussen heb ik ook een schuldgevoel van hier tot in België. Jelle was op de  trampoline aan het springen en kwam klagen dat hij zijn voet had pijn gedaan. En je kent dat wel : jaja, het zal niet zo erg zijn. Maar hij bleef maar manken en we dachten dat hij dat enkel deed als we naar hem keken. Na 3 dagen zei hij dat hij dat teentje wilde afknippen, dan zou hij tenminste geen pijn meer hebben. Toen dacht ik : "oei, dit is niet juist". Dus wij naar de dokter, daar dan platen laten nemen en nu bleek dat het bovenste kootje van zijn middelste teentje uit de haak was. Ocharme ons kleinste dropje, en hij heeft daar 3 dagen mee rondgelopen. Maar we hebben toch kunnen lachen bij de dokter, want halverwege onze uitleg stond ze recht, draaide ze zich om en deed haar armen omhoog en begon met deodorant te spuiten. Jelle en ik keken elkaar aan en kregen net niet de slappe lach. Maar het was toch moeilijk om ons serieus te houden, vooral toen ze na een telefoongesprek met nog een andere bus op haar telefoon begon te spuiten, echt hilarisch !! Om alle bezorgde opa's en oma's gerust te stellen, het teentje is ondertussen genezen. En Jelle springt weer met veel overgave op de trampoline rond.

Ik heb even getwijfeld of ik dit zou schrijven want het is behoorlijk heftig voor dees klein Belgskes uit Winksele. Maar ik ga het toch maar posten. Het begon zo, de paasvakantie ging beginnen en Lauren vroeg : "mamaaa mag er morgen na school een vriendinnetje meekomen ?"

"Ja, natuurlijk, Lauren."

En daarna was het van : "mamaaaa, mag ik met haar gaan paardrijden ?"

Nu moet je weten dat je hier in Dubai overal lid moet zijn (wat verschrikkelijk veel geld kost) en dat er voor iedere club een lange wachtlijst is. Maar Lauren zei heel gewoontjes : "ja, maar het is met de paarden van de Sjeikh. Pleaaase mag het ??"

 Ik zei natuurlijk dat het mocht en dacht nog : wat probeert ze me nu weer wijs te maken. Want met pubers weet je maar nooit. Allez, 's anderendaags komt dat vriendinnetje mee naar huis en bleek alles inderdaad waar te zijn. De ouders van het meisje waren al jaren bevriend met de verantwoordelijke van de stallen van de Sjeikh. En de papa wist mij te vertellen dat er ongeveer 100 paarden waren. Ik heb dat vriendinnetje gewoon overladen met vragen. Want ik wilde vooral weten of de mogelijkheid bestond dat ze de Sjeikh in persoon zouden ontmoeten. Gewoon om ons dochter een beetje voor te bereiden over hoe om te gaan met VIP's. Haar vriendinnetje zei dat die mogelijkheid er inderdaad inzat. Maar we hoefden ons geen zorgen te maken want dan zou de Sjeikh gewoon een praatje doen. Dus toen Lauren vertrok kon ik het toch niet laten (de woorden die mijn ma vroeger altijd zei, vloeiden nu uit mijn mond), braaf  zijn hé en beleefd zijn, en ... Ik wou nog op haar T-shirt schrijven : opgelet slechts 13 jaar oud, en volop aan het puberen ! Want met die Arabieren weet je maar nooit en ik zie ons nog geen kamelen mee te brengen naar België. Om een lang verhaal kort te houden, toen Lauren thuis kwam had ze natuurlijk een heel toffe namiddag gehad. Ze mag nu zelfs wekelijks gaan paardrijden en ze hadden een fooi (100 euro) gekregen ?? Het probleem is dat ik niet weet waar die stallen nu precies zijn en dat ik er toch niet zal binnen mogen. Alhoewel ik natuurlijk vreselijk nieuwsgierig ben geworden. Ze zijn de hele namiddag in de woestijn gaan rijden. En voor Lauren telt er eigenlijk maar één ding, dat ze heeft kunnen paardrijden. En of dat nu met de pony's van ponyparkcity is of met de paarden van de Sjeikh, dat maakt voor haar geen verschil. Dat merkte ik ook heel duidelijk aan haar reactie, en als dat toch niet zo zou zijn, zet ons dan alstublieft in juni terug met ons beide voetjes op de grond.

Eindelijk was het zover. Ongeveer 1,5 jaar geleden had Jelle een vislijn gekregen van zijn nonkel Christoph. Dolenthousiast ging Jelle telkens mee naar het strand, omdat hij dan eindelijk ook eens zou kunnen vissen. Geen van ons echter kon die hengel ineen steken, dobber er aanhangen, loodjes vastmaken, de haak bevestigen, ... Maar hij hield echter voet bij stuk en iedere keer moest en zou vislijn mee gaan naar het strand. Met als resultaat dat ik echt van alles heb geprobeerd.

1. gewoon een haakje aanhangen en inwerpen, resultaat : na de eerste keer zat het al vast in zeewier en moesten we alles kapot trekken.

2. Jelle stond met zijn hengel in de zee tussen alle zwemmers, resultaat : alle vissen zwommen rond hem maar niets aan de haak en ik zat daar heel ongerust. (Mijn broer is al eens naar de spoedgevallen moeten gaan met zo een haak in zijn hoofd).  Ik zag het al gebeuren bij één van die kinderen.

3. Een andere keer verzeilde de haak in mijn bil, en toen was het wat mij betreft echt wel afgelopen met vissen, ze mochten niet meer van mij ! De vislijn werd dan maar terug in de valies gestoken om mee te nemen naar België. We gingen niet terugkomen vooraleer de nonkel met hun was gaan vissen, wat ook enkele keren is gebeurd, oef.

Maar nu was den bompa op bezoek en hij werd gepromoveerd tot de visintructeur. De vislijn werd vakkundig gemonteerd en de vislijn werd in zee gesmeten. Bompa en oma namen plaats op de eerste rij en dan was het afwachten. Ik gaf dan ook nog de opmerking dat ze vis die ze zouden vangen nooit zouden durven vastnemen. Waarop den bompa repliceerde dat ze hier waarschijnlijk nooit een vis zouden vangen. Nog geen minuut later hadden ze echter al beet en ik had wel gelijk. Ze kwamen aangelopen met de vis aan de hengel, maar geen van mijn stoere jongens durfde het visje vast te pakken. Het was dan ook baars met stekels. Bompa heeft ze dan maar verder geholpen. Uiteindelijk hebben ze dan toch een vijftal visjes gevangen.

Ondertussen zijn al onze bezoekers terug naar het regenlandje. Het was plezant en nu weten ze ook eens wat een zandstormpje is en hoe het is om daarna nog dagenlang zand in uw huis te hebben omdat je een raam bent vergeten dicht te doen. We hebben ons ook nog eens lekker laten verwennen met een brunch in Burj al Arab (op 27ste verdiep). Om daarna 70 kg frietjes te bakken op de International day van de school. Omdat het verleden jaar een groot succes was, zijn we er dit jaar weer ingevlogen. De patatjes werden geschild met een kopje koffie en den bompa (alweer) werd aan de friteusen gezet en heeft bijna alle frietjes voor de eerste keer gebakken, dit met 2 frietketeltjes en in de zon (25°). Maar hij heeft niet geklaagd, af en toe een frisse stella kan duidelijk wonderen doen (Inbev, gelieve het sponseringgeld door te storten). De international day zelf was een voetbalveld vol met kraampjes met ouders van scholieren van alle landen die op school zitten. Ieder had de culinaire specialiteiten van zijn land klaargemaakt en je kon van die specialiteiten volop proeven, van zoetigheden tot hartige hapje en veel meer. Eigenlijk een soort hapje tapje dus, maar dan volledig gratis (de Vlaams-Brabanders zullen wel weten wat we bedoelen). Dit alles had echter wel tot gevolg dat we bijna een indigestie hadden toen we naar huis gingen. Ondertussen zoeken we nog altijd naar de typische klederdracht van België. Oma heeft gezorgd dan we allen een schortje hadden met de Belgische driekleur.

 !!! Gisteren weer 2 visjes gevangen !!!

Hier ben ik alweer. Het is maar om te laten weten dat het fotoalbum is aangepast. Ik heb alweer een paar uur zitten zoeken en zweten maar het is gelukt. Veel kijkplezier. Doeiiiii

Het is bijna zover. De kids hebben nog 3 dagen (donderdag, zondag en maandag) school en dan begint hun vakantie. Eerst is het hier 2 dagen National Union Day, officieel op 2 december alleen, en 5 of 6 dagen later, weten ze hier nooit precies vooraf, 3 of 4 dagen de tweede Eid. D.w.z. dat er 70 dagen na de ramadam weer een feest is. De dagen er tussen maken de scholen natuurlijk de brug. Normaal moeten de kinderen nog één week naar school, namelijk van 14/12 tot 18/12. Lauren en Arne konden kiezen uit verschillende uitstapjes / schooltrips, naar Kenia, India, Parijs, Marokko, Egypte, ... maar deze waren ook redelijk prijzig, en als je er dan 2 hebt, ... Normaal gezien gingen ze in Dubai aan charity (vrijwilligerswerk) doen, maar we komen op 13/12 al naar België.

Ondertussen zijn we eens naar de autodrome geweest, naar auto- en motorraces gaan kijken. Mijn drie  jongens waren razend enthousiast. Ik vond dat ik het eens moest gezien hebben, maar dat was het dan ook. En Lauren die had haar puberkuren op dat moment, zodat ze 2 uur in de auto is blijven zitten. Ze zei dat ze toch maar hoofdpijn zou krijgen vanal dat lawaai.  Gelukkig zijn we wat sneller naar huis terug moeten keren vanwege een zandstorm. Anders had ze nog wat langer in de auto mogen zitten. Maar zoals je weet gaan die kuren ook heel vlug voorbij, gelukkig !

Jullie hebben het waarschijnlijk wel in de krant gelezen over dat fantastische, grote vuurwerk in Dubai bij de opening van Atlantis(alweer het grootste 6 of 7 sterrenhotel). Wel nu ga ik eens iets anders vertellen. Aan allen die naar Dubai komen op vakantie : gelieve niet in de zee te gaan ! We zijn verleden weekend voor het eerst naar het strand geweest. Maar ik was er niet gerust in dat de kinderen in de zee zwommen. Het zit namelijk zo : het openbare strand is al gesloten sedert we terug kwamen uit België na het zomerverlof, vanwege de vervuiling. De vrachtwagens die afval dumpen, moeten soms meer dan 12 uur in een file staan in de hitte om de plaats te bereiken waar ze alles mogen lozen. De meeste van die vrachtwagens zijn heel oud en hebben geen airco en zo komt het dat er veel van die mannen hun tankers in de zee gaan lozen zonder toelating. En nu ligt er op het strand een vies schuimlaagje met allerlei bacteriën in. Dit is ook Dubai. En dan die crisis, wat je hier allemaal leest. Nu moeten ze af en toe toegeven dat hun beurs ook daalt (al 2/3) maar dan lees je ook dat het binnen 2 maanden opgelost zal zijn. En als alle geruchten en roddels waar zijn dan vertrekken er binnenkort veel families terug naar hun land. We zullen wel zien, wij blijven nog even.

Deze morgen ben ik naar de Thaise cooking lessons geweest. Het was weer een gezellig vrouwenkransje. Toen vertelde een  Nieuw-Zeelandse dat ze vroeger militair was. Waouw, tof natuurlijk, ze kenden zelfs enkele Belgische militairen in Afghanistan. Maar tot onze grote spijt vertrekt ze volgende week terug naar Nieuw-Zeeland omdat het leven hier te duur wordt (huur, schoolgeld,...) maar ik werd wel uitgenodigd om haar daar te komen bezoeken om verder te praten over het leger. Het zal wel normaal zijn zeker dat je je werk en je collega's soms mist. Bij deze, mannen (en vrouwen) van het comcenter, ik ben jullie nog niet vergeten ! Groetjes Pascale

PS. Ik ben ondertussen al gaan lunchen in het Atlantis hotel. Met drie andere vrouwen zijn we voorbij twee security posten geraakt. Hierbij hebben we al onze charmes en rondingen gebruikt, zodat die mannekes niet meer wisten waar kijken. En dat blijkt overal hetzelfde effect te hebben

We zijn ondertussen alweer 2 maanden ver en de weken vliegen voorbij. Zoals in Belgie hebben de kinderen hier ook veel activiteiten. Ons weekschema is als volgt, zondag is voor ons de eerste dag (maandag bij jullie) dan gaan de kinderen paardrijden. Ik zit daar dan bijna 2 uren op een betonnen bankje wat te lezen in het stof. Op maandag gaat Jelle met Jef (een Belgisch vriendje) tennissen en hij is er van overtuigd dat hij olympisch kampioen gaat worden (niet alleen met tennissen maar ook met speerwerpen en hoogspringen,...). Op dinsdag is het  Jelle zijn after-school-activity :  criket wat hij natuurlijk keitof vindt. Arne heeft zowel in 't school als in onze compound  een voetbaltraining met maar een uurtje rust ertussen. Woensdag : niets (niet te geloven,hé). En donderdag gaat Jelle naar de voetbal en dan hebben Lauren en Arne hun after-school-activity : snowboarden. Het weekend is volledig vrij van sportactiviteiten.  Het prettige is dat we alles (behalve het paardrijden en snowboarden) met de fiets kunnen doen. We moeten ons ook geen zorgen maken over het weer. Het begint nu pas aangenaam weer te worden : 's morgens rond de 25° en 's middags rond de 33°.  Daarbij hebben de kinderen elke dag hun portie huiswerk. Jelle Engelse spellingswoorden en Nederlands, Arne en Lauren hebben veel huiswerk op de computer wat soms voor de nodige ruzie zorgt. Arne krijgt nu ook Frans en af en toe wordt er aan tafel al iets in het Arabisch gezegd. Ik ga moeten oppassen want ik versta er geen jota van.  Ik ga nog steeds 3 à 4 keer joggen in de week en 1 keer tennissen. Ik volg ook een cursus. Ik wou beginnen met sewinglessons (naailessen) maar ik moest eerst een cursus  patroontekenen volgen. Pffff, ik word er depri van, alles aan mezelf is nu al gemeten en ik hoopte toch op wat minder centimeters. De cursus wordt ook gevolgd door een paar Engelse vrouwen, Indische en 4 lokale vrouwen die volledig gesluierd rondlopen met handschoenen en al.  Tijdens de cursus doen ze wel hun sluier van voor hun gezicht en hun handschoenen uit maar als ze naar het toilet moeten doen ze alles weer aan. Ze zijn wel vriendelijk, verleden week moesten we de maten nemen om een blouse te maken en er werd ons gevraagd om een topje aan te doen. Dat hadden ze niet maar in hun t-shirt voelden ze hun ook niet op hun gemak, alhoewel ik vond dat ze er veel beter en jonger uitzagen.

Ik dacht dat het beroepsmisvorming was maar andere mama's vinden het ook heel gemakkelijk. Iedereen van 3 jaar tot 18 jaar draag in de school hetzelfde uniform. Hetzelfde hemd met schoolembleem en een broek of rok of kleedje. Ik ondervond verleden week weer het gemak hiervan want zo'n 3 à 4 keer per jaar mogen de kinderen in gewone kledij naar school. Dat zorgt dan al voor de nodige stress van de dag voordien (vooral bij Lauren en Arne). Vriendjes en vriendinnetjes die moeten afspreken wat zij gaan aandoen en het eventueel nog komen bekijken en goedkeuren om dan 's morgens op het laatste nippertje nog alles te veranderen. Conclusie : hun kamer en kleerkast helemaal overhoop en bijna te laat in 't school. De school vraagt hiervoor dan ook om een gift (min. 1 €) en geeft dat dan aan een goed doel. Geen slecht intiatief.

Na 1 maand school is het alweer tijd voor een weekje vakantie. Het einde van de ramadam wordt gevierd dus heeft iedereen hier vrij, zelf Albert is 4 dagen thuis. Leuk maar de eerste dag was al direct een hel. Ik liep de ganse dag rond om hun PSP, nintendo, ... af te pakken en achter mijne rug zetten ze dan TV op. Ik probeerde nog te gaan zwemmen, ze kwamen tegen hun zin mee. Met de chrono in de hand liet ik ze baantjes zwemmen (ik dacht dat ze daar wel moe zouden van worden, verkeerd natuurlijk). Spijtig genoeg zwom de ene 2 seconde vlugger dan de andere wat dan weer ellelange discussies veroorzaakte over : ik zwom veel mooier en beter. (Ondertussen pak ik het anders aan, per 10 baantjes mogen ze 20 min op de computer en dit lukt beter tot nu toe ! ) Allé, Albert kwam van zijn werk en de deur was nog niet open of hij kreeg de volle laag over hem. Met heimwee dacht ik terug aan Belgie en dat de jongens daar in de tuin konden sjotten in de regen maar dan met rode kaken en verkleund van de kou binnen kwamen of Lauren die  naar de manége gaat, ik was klaar om het vliegtuig te pakken en terug te gaan werken ! Gelukkig is 's anderendaags  het tij gekeerd. Lauren haar vriendin belde om te komen slapen, Arne zijn vriend vanuit de buurt was ook thuis en Jelle kreeg dan vriendjes op bezoek. Oef, en de rest van de week viel ook mee. Zo zijn we weer gaan kamperen. We gingen met 4 gezinnen vertrekken en uiteindelijk waren we met z'n tienen. Deze keer gingen we niet naar de woestijn omdat het nog te warm is maar gingen we naar een Wadi(een uitgedroogde rivier), over de rotsen rijden tot een hoogte van ongeveer 1.000m en dan een lekkere barbeque, een pintje of twee, drie, ... . Het was genieten.

En nu starten de kinderen eindelijk met normale schooluren : van 07:30u tot 14:30u (tijdens de ramadam is dat van 8u tot 13:30u) en kunnen wij (de dames) weer fruitsapjes en koffie'tjes gaan drinken in de malls en hopelijk binnen 2 weken op een terrasje.

Zoals jullie misschien hebben  gehoord, er is een aardbeving geweest in Iran en deze hebben we gevoeld tot in Dubai. Zo kreeg ik plots telefoon van een vriendin hier, die vroeg of ik het had voelen beven ?? Mijn eerste reactie was dan ook : "Wat heb jij gedronken ?" Wij hadden niets gevoeld en dachten dus dat het een grap was. Later stond het natuurlijk in de krant en blijkt dat hier niet ver vandaan toch enkele gebouwen zijn ontruimd waarin zich ook enkele Belgen bevonden.  Ik ben er nog gerust in en ga nu rustig slapen.

Hallo iedereen, hier zijn we dan weer. Na een deugddoende vakantie in België, zijn we weer veilig geland in Dubai en genieten we hier weer van het zonnige, warme weer. Onze Belgische vakantie is, zoals jullie ook wel gemerkt hebben, af en toe in het water gevallen.

De eerste 12 dagen zijn we naar Ponyparkcity geweest in Nederland en daar hadden de kinderen alweer de vakantie van hun leven. Pony's, pony's en nog eens pony's. Van 's morgensvroeg tot 's avonds laat en héél goed weer. Nog een voordeel was dat het nog geen hoogseizoen was en er was dus weinig volk. Albert is ons komen halen, en dan is ook het weer veranderd. De sukkel heeft gans zijn verlof (sl)echt weer gehad.

Eens terug in België zijn Jelle en Arne onmiddellijk op scoutskamp vertrokken. Jelle met een klein hartje, want hij had al de griezelverhalen van Lauren en Arne moeten aanhoren. En ik liet hem ook met een klein hartje vertrekken, want mijne jongste ging voor de allereerste keer op scoutskamp ! Maar blijkbaar heeft het niet lang genoeg geduurd voor hem, want toen we hen gingen halen vroeg hij of hij nog wat langer kon blijven.

Ondertussen smste Lauren van de ene vriendin naar de andere. Ze ging met de ene naar de cinema en bij de andere bleef ze dan weer slapen, ....

Na 3 weken vertrok Albert terug naar Dubai en wij naar zee. Het was de bedoeling om 4 dagen te blijven, maar het zijn uiteindelijk 3 weken geworden. Lauren en Arne gingen elke dag met hun nonkel Christoph mee naar Surfersparadise (zie link) om te leren surfen. Jelle en ik verkenden ondertussen Blankenberge.

We zijn net op tijd teruggekomen voor de Vlaamse kermis van de scouts. Alweer 3 dagen eten en drinken.

Daarna zijn de jongens op voetbalkamp geweest. En de laatste week zijn Lauren en Arne alweer op ponykamp geweest. Iedere dag hadden ze om 17u gedaan. En zo ging die laatste week heel snel voorbij. De laatste dag was het dan ook snel douchen en tussendoor nog een laatste pak Belgische frietjes met bouletten en curryworst special gaan halen om dan om 19 u. te vertrekken naar Zaventem. Dit jaar was het Arne die het moeilijk had om terug te keren. In het vliegtuig zei hij dat hij nog een stal moest uitmesten en dat hij geen afscheid had genomen van Sofie (een vriendinnetje of een paard ??).

Na een vlotte en ongestoorde nachtvlucht zijn we goed maar moe geland in Abu Dhabi. Deze keer wist ik wel al waar we ons bevonden en in welke straat ik woonde (vorig jaar was dat wel eventjes anders!). De kinderen pasten zich ook vrij snel aan en zagen hun vriendjes hier terug. Arne zei dan ook : "ik wou dat het in België hetzelfde weer was als hier, dan bleef ik in België wonen".

De ramadan is nu ook alweer begonnen. Dit wil zeggen dat we dus tot eind september zullen moeten wachten om koffietjes te gaan drinken, want in de malls is alles gesloten waar je iets kan eten of drinken. Gezellig is wel iets anders, maar ja, we weten dat onderhand wel al, en wij Belgen zijn een soort kameleons hé, wij passen ons nogal gemakkelijk aan. 

Vandaag zijn de kinderen voor het eerst terug naar school geweest.  Nu kan de regelmaat terug beginnen. Ze hebben de komende maand, vanwege de ramadan, ook al gedaan om 13:30u. Dus ook korte schooldagen voor hen.

Vele warme groetjes van ons allemaal

ps. : Ik was aangenaam verrast over jullie reacties over deze blog. Want Lauren  zegt altijd met een air : "ja, dat zal ze wel weer op hare blog zetten" ofwel "pfff, nu kun je weer gaan stoefen op uwen blog". Ja pubers, daar kan ik misschien een aparte blog voor aanmaken ..... Maar dat is dan iets voor later, als ik eens heel veel tijd heb (maar ook dat zal wel overgaan zeker).